Zoek op de website

3. Het vervolg

Groningens nieuwe hoop: Karel van Gelre Groningens nieuwe hoop: Karel van Gelre

Veel plezier heeft Edzard niet aan Groningen beleefd. Zijn positie was (ook in eigen land) niet sterk genoeg.

Ubbo Emmius veronderstelt dat graaf Edzard en de leidende kringen in Groningen – deze voelden zich nog altijd en zelfs steeds meer in het nauw gedrongen – tot de conclusie kwamen dat aansluiting bij Gelre hun enige mogelijkheid was om te ontkomen aan de Saksische druk.

Achter Karel van Gelre staat koning Frans I

Achter Karel van Gelre staat koning Frans I Achter Karel van Gelre staat koning Frans I

Achter hertog Karel van Gelre stond Frans I, de machtige koning van Frankrijk die in deze tijd de grote tegenstrever was van de Bourgondiërs in de strijd om de hegemonie in West-Europa. De Groningers traden in contact met de hertog, die op zekere voorwaarden bereid bleek te hulp te komen.

Over de vraag of Edzard van Oost-Friesland de Groningers van hun eed heeft ontslagen, bestaat onduidelijkheid; aan Groningse zijde zegt men ja, aan Oostfriese nee. Feit is dat burgemeesters en raad, gezworen meente, bouwmeesters van de gilden en de burgerij op 3 november 1514 in de Sint Walburgkerk bijeenkwamen en in de persoon van Willem van Ooy de hertog van Gelre als hun heer hebben gehuldigd. Ruim drie maanden later werden de afspraken nader vastgelegd in een akkoord dat Van Ooy namens de hertog met de stad Groningen sloot (17 februari 1515). Pas op 18 februari 1518 is het verdrag door hertog Karel van Gelre geratificeerd.

De onduidelijkheid over de manier waarop Groningen en graaf Edzard uit elkaar zijn gegaan heeft geleid tot langdurige animositeit tussen Groningen en Oost- Friesland. Ook in de loop van de ruzie tussen Groningen en Emden over de zgn. ‘Emder voorbijvaart’ kwam dit punt weer ter sprake. Deze ontwikkeling gaf in ieder geval voedsel aan het idee dat Groningen een ‘trouweloze stad’ was.